Powered By
BLOGFA.COM
بیقرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه بیتاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله ی دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه ی مسئله هاست ...
شعر از : فاضل نظری
تهرون ، و البته مخالفت های شدید رئیس دانشگاه ... متاسفانه و یا
شایدم خوشبختانه ... مصلحت نشد ، و سوسانو ( اینجانبه ) همچنان
در مرکز پادشاهی خود در دانشگاه باقی ماندم و تا ترم بعد هم که
خدا کریمه ...
امروز توی کلاس استاد دکتر (م) قرار بود که یه کنفرانس بدم با عنوان
"سعادت و شقاوت "... این هفته کتابای زیادی رو خلاصه کردم و با
تلاش زیاد مقاله ام آماده شد ... حسابی خودم رو آماده کرده بودم ...
اما دیشب به دلیل مزاحمت های تلفنی یه دوست!!!!! شاید حسود
!!!!! و بد خواب شدن بنده ... توی کلاس کمی قاطی کردم ... ولی
چون استاد جون ، نظر لطف داشتن و ... البته گاهی هم ... نگاه های
عاقل اندر سفیه !!! ... به خیر گذشت ... بماند بعضی ها هم ...
پارازیت هایی می انداختن ، ولی بازم امدادهای غیبی همراه شد
و نمره الف ...
به قول مهراوه جون ، مصلحت آدم ها رو فقط خدا می دونه و بس .
دلم می خواست ... دلم می سرود ...
دلم می گفت ... دلم می نوشت ... دلم می خواند ...
دلم می گریست ... دلم ... دلم ... آخ دلم ... آآآآآآآآاخ ...
که هر کی به در خونش رفته ... دست خالی برنگشته ...
ولی این روز واسه ی من یه روز ویژه اس . روز تولد عزیزترین فرد زندگی
منه ،کسی که هر چی کنم ، جای خوبی ها و مهربونی هاشو نمی گیره
روز تولد کسیه که قلب کوچیکم به عشق وجودش می تپه ، کسی که
اگه نباشه ، می خوام دنیا نباشه ... الهییییییی فدات شم ... فدای مادر
مهربونم ... مادر خوشگلم ... مادر گلم ... که میمیرم واسش.
مامان افسانه ی من ، که اگه روزی هزار بار از خدا بخاطر وجود معطرش
تشکر کنم، بازم کمه ... بله ... مامان مهربون من ۸/۸/۱۳۴۷ توی شهر
تهروون به دنیا اومده ... طفلک ، ۱۷ سالگی منو بدنیا اوورده و بعد وجود
نامبارک من ! صاحب فرزند دیگه ای نشده ، ولی هیچوقت هم ناشکری
نکرده ، مامان همیشه میگه : مریم مقدس من، یه نعمت الهیه که خدا
عطا کرده !!!
مامان خیلی بچه دوست داره ، واسه ی خاطر همینه که مربی افتخاری
یه مهد کودک شده تا همیشه کنار بچه ها باشه ...
و من امسال به مناسبت تولد مامان ، از خدای مهربون درخواست یه
معجزه کردم ... که انشا ا... به یمن میلاد آقا امام رضا (ع) برآورده بشه.
اگه شما هم دعا کنین ، خیلی ممنون تون میشم ...
حال من دست خودم نیست ، دیگه آرووم نمی گیرم ...
دلم از کسی گرفته ، که می خوام براش بمیرم ...
کرج بخره تا مارو با خودش اونجا ببره ، منم که کشته و مرده مهراوه ام
دلم پر میزد که زودتر اونجا بریم ...بعدش با اجتماع قوم سادات و وساطت
اونها و وضعیت کار و تحصیل من ، از این کار منصرف شد و قرار شد
اهواز بمونیم ...تا اینکه سر و کله ی جناب خواستگار ، آقای ط که تازه
تخصصش رو از آلمان گرفته و قراره یه مطب توی تهرون بزنه پیدا شد...
بابا هم که انگار من رو دستش موندم و ... پاشو توی یه کفش کرده که
الا و بلا محل تحصیل منو به یکی از دانشگاههای تهرون یا کرج منتقل
کنه!!! هرچی میگم آقاجون ... این آقا از من یازده سال بزرگتره ، نمیتونه
احساس و عواطف منو درک کنه ...شاید آدم خوبی باشه ... ولی من ...
چه جوری بگم ...نمی خوام ...چه کنم از دست بابای لجباز ...!!!
دیروز بابا مدارک تحصیلی منو با خودش تهرون برد ... منم با دایی مجتبی
برگشتم اهواز . دیگه دارم داغوون میشم . شایدم یه جورایی دیوونه ...
من عاشق اهوازم ، عاشق شط کارون ،شهر من تنهاست ، دلم میخواد
تنهایی هامو باهاش قسمت کنم ، نمی خوام تنهاش بذارم ... نمیدونم
شایدم تنها نیست ، شاید براش فرقی نمی کنه که تنهایی هاشو کی
پر کنه ...خداااااایااااااا کمکم کن تا درست فکر کنم .......
هر وقت گلی رو بو کردی ،هرگز اونو نگاه نکن
چون اگه نگاهتو به خاطر بسپاره
شوق دوباره دیدنت اونو پرپر می کنه ...
کوچیک و قشنگ که جای جای اونو، مهراوه جون با سلیقه ی خودش ،
تزیین کرده ... یه گوشه ای از حیاط ، حسین آقا دو تا درخت کاج سبز
کاشته که به قول خودش سمبل عشق خودش و مهراوه ست.
من خونه ی اونا رو خیلی دوست دارم. وقتی اونجام ، احساس آرامش
میکنم.این دوتا با هم مطالعه می کنن، کتاب می خونن، عبادت می کنن،
با هم همیشه آرووم حرف می زنن و هر کس هم ازشون کاری بخواد ،
عاشقونه و دلسوزانه کمک می کنن.خوش به حالشون ...
یه شب که خونه ی اونا بودیم ، بعد شام ، احساس گرمای شدیدی
می کردم. یه لیوان آب یخ خوردم و زدم تو حیاط . عطر گلای رز سرخ
توی حیاط و عطر یاس های همسایه منو مست کرده بود .همین طور که
توی حیاط قدم می زدم، یه دفعه چشمم به یه عنکبوت سیاه کوچولو
افتاد که یه تار خیلی بزرگ رو چنان تنیده بود که از بین دو تا کاج اومده
بود و تا روی دیوار همسایه رفته بود !!!
شلنگ آب رو برداشتم که ... یه دفعه مهراوه از پشت سرم گفت : پس
تو هم عظمت خدا رو دیدی ؟؟؟ نفهمیدم !!!یعنی چی ؟؟؟
مهراوه گفت : ببین این تار چقدر قشنگه ... چه رنگای قشنگی داره ...
چقدر بزرگه ... گفتم : ای بابا ... بشور بره ... گفت : وقتی خدای مهربون
روزی این مخلوقش رو توی خونه ی ما گذاشته ، من چرا خونه شو خراب
کنم ؟ مطمئن باش هر وقت خدا بخواد که اینجا نباشه ، با یه باد و بارون
محل روزی شو عوض می کنه.
و من همچنان به حرفای مهراوه فکر کردم ... فکر کردم و فکر کردم ...
و سعی کردم مثل اون ، عظمت خدا رو درک کنم ...
آسمون به دریا گفت : این بالا خیلی خوبه ...
همه جا رو میشه دید ...
دریا گفت : این پایین از اون بالا خیلی بهتره ...
چون فقط تو رو میشه دید ...
